تجهیزات شناور سیمانکاری اولین مانع در چاه در برابر جریان برگشتی پس از توقف پمپ است. هنگامی که واحد سیمانکاری متوقف میشود، ستون دوغاب باقیمانده در داخل لوله جداری، چگالتر از سیال در فضای حلقوی است و اثر لولهی U شکل سعی میکند آن دوغاب سنگین را به سمت بالای لوله هل دهد. کفشکهای شناور، یقه شناور و شیرهای شناور در لحظهی معکوس شدن فشار به طور خودکار بسته میشوند و سیمان را در جای خود نگه میدارند تا زمانی که از حالت مایع به جامد تبدیل شود. این مقاله توضیح میدهد که چگونه جریان برگشتی پس از توقف ایجاد میشود، چرا کنترل آن تعیینکنندهی تمیز ماندن مسیر کفشک و قابل اعتماد بودن ضربهی پلاگ است، و چگونه طراحی شیر، پیکربندیهای دو شیره و تست فشار سطحی از این کنترل پشتیبانی میکنند. بررسیهای عملی میدانی برای فشاری که نگه داشته نمیشود، گنجانده شده است. برای مهندسان حفاری و سیمانکاری، درک این مکانیزمها، یک کار سیمانکاری اولیه روتین را از یک تزریق ترمیمی پرهزینه جدا میکند. اعمال مداوم این اصول در سراسر یک برنامه حفاری، کفشکهای خیس و تزریقهای ترمیمی را از گزارش عصرانه دور نگه میدارد.
جریان برگشتی، که به آن جریان معکوس یا لولهی U شکل نیز گفته میشود، حرکت سیال به سمت بالای لوله جداری بلافاصله پس از توقف پمپهای سیمانکاری است. در طول جابجایی، فشار پمپ به علاوه فشار هیدرواستاتیک داخل لوله جداری، فشار هیدرواستاتیک در فضای حلقوی به علاوه افت اصطکاک در اطراف رشته را متعادل میکند. لحظهای که پمپاژ متوقف میشود، عبارت اصطکاک از این تعادل حذف میشود. آنچه باقی میماند، اختلاف چگالی است: دوغاب سیمان در لوله جداری، که معمولاً برای یک سیستم کلاس G، ۱۵.۸ ppg و برای مخلوطهای وزنی تا ۱۷ تا ۲۰ ppg است، سنگینتر از گل و اسپیسر در فضای حلقوی است. گرانش دوغاب را به سمت پایین لوله جداری میکشد و سیال سبکتر فضای حلقوی را به سمت بالا هل میدهد و این گردش، اثر لولهی U شکل است.
اگر هیچ چیزی مانع حرکت نشود، دوغاب از زیر یقه شناور میریزد و مسیر کفشک را آلوده میکند، که فاصلهی لوله جداری زیر تجهیزات شناور است که باید با سیمان خوب پر شود. ستون سیمان کوتاه میشود، حجم پر شدن برنامهریزی شده از دست میرود، و پلاگهای برف روب، که باید در فشار ضربهی محاسبه شده روی یقه شناور بنشینند، ممکن است زودتر بنشینند یا هیچ نشانهی قابل اعتمادی از فشار ندهند. در چاههای دارای مناطق گازی، سطح سیال در حال سقوط، فشار هیدرواستاتیک را در سازند کاهش میدهد و باعث ورود گاز به فضای حلقوی میشود در حالی که سیمان هنوز قادر به جریان است.
این سناریویی است که شیر یکطرفه برای جلوگیری از آن طراحی شده است. یک شیر پروانهای، یک درب دایرهای را به سمت یک نشیمنگاه میبندد؛ یک شیر توپی و نشیمنگاه، یک توپ را در یک حفرهی مخروطی قرار میدهد؛ یک شیر مخروطی یا پیستونی، یک سوپاپ را به جلو هل میدهد. همهی آنها فیزیک یکسانی دارند: سیال پمپ شده به سمت پایین، عنصر آببندی را باز نگه میدارد و در لحظهی معکوس شدن جهت جریان، سیال برگشتی خود، عنصر را به سمت نشیمنگاه خود هل میدهد. تنها یک اختلاف فشار برگشتی کوچک برای ایجاد آببندی لازم است و از آن به بعد، شیر، عدم تعادل هیدرواستاتیک کامل بالای خود را نگه میدارد. به همین دلیل است که درجهبندی فشار دیفرانسیل تجهیزات، که معمولاً ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ psi و در طرحهای HPHT تا ۱۵۰۰۰ psi است، باید از حداکثر بار لولهی U شکل که چاه میتواند ایجاد کند، بیشتر باشد و چرا نشیمنگاه باید در برابر جامدات و ذرات حمل شده توسط دوغاب مقاومت کند.
هر بشکه سیمانی که پس از توقف به عقب میریزد، باید جایگزین شود و هر فوت از مسیر کفشک آلوده شده، باید حفاری شود یا تزریق شود. بنابراین، جریان برگشتی به سه چیزی که یک کار سیمانکاری اولیه بر اساس آنها قضاوت میشود، حمله میکند: جداسازی منطقهای، یکپارچگی کفشک و قابلیت اطمینان نشانههای فشار که خدمه به آنها متکی هستند. هنگامی که تجهیزات شناور قادر به نگه داشتن نیستند، علائم به ترتیب قابل پیشبینی ظاهر میشوند. بازگشتهای سطحی کند میشوند و کمتر از حجم محاسبه شده متوقف میشوند، فشار ضربهی پلاگ به جای ثابت ماندن، کاهش مییابد و سیمان بعداً در طول حفاری در بالای یقه شناور یافت میشود که اثبات میکند ستون در حالی که دوغاب هنوز مایع بوده، به عقب برگشته است.
اپراتورهایی که یک کفشک خیس یا یک ضربهی ناموفق را تجربه کردهاند، هزینهی آن را میدانند. یک تزریق ترمیمی به یک واحد سیمانکاری دیگر، یک روز دکل دیگر و اغلب یک بار حفاری دیگر نیاز دارد و همچنان به جای یک مهر و موم بکر در کفشک، یک تعمیر باقی میگذارد. در چاههای گازی، ریسکها بالاتر است، زیرا یک بازگشت کنترل نشده، فشار هیدرواستاتیک را زیر فشار حفرهی سازندهای در معرض قرار گرفته کاهش میدهد و جریان گاز حلقوی میتواند قبل از اینکه سیمان استحکام ژل خود را توسعه دهد، شروع شود. بنابراین، برنامههای سیمانکاری شایسته، کنترل جریان برگشتی را به عنوان یک الزام طراحی در نظر میگیرند، نه یک فرض. محاسبات ساده است: یک کفشک خیس میتواند بیشتر از کل سفارش تجهیزات شناور برای یک کمپین چند چاهی هزینه داشته باشد.
یک سیستم شیر که به درستی انتخاب و تأیید شده است، چهار مزیت را ارائه میدهد که از کار و بودجه محافظت میکند:
هیچ یک از این مزایا به فناوری عجیب و غریب نیاز ندارد. آنها از تطابق نوع شیر، تعداد شیرها و درجهبندی فشار با چاه حاصل میشوند و سپس با یک تست فشار دیفرانسیل قبل از ورود تجهیزات به چاه، آببندی را اثبات میکنند. این توالی ارزان است؛ شکستی که از آن جلوگیری میکند، ارزان نیست.
کنترل جریان برگشتی یک زنجیرهی رویداد است: شیر باید بسته شود، آببندی باید اختلاف فشار را نگه دارد و خدمه باید بتوانند هر دو را از سطح تأیید کنند. پنج نکتهی زیر، انتخابهای طراحی و شیوههای میدانی را که این زنجیره را قابل اعتماد میسازند، پوشش میدهند.
بسته شدن در لحظهی توقف پمپها خودکار است. به محض اینکه سیال بالای شیر، سنگینتر از سیال زیر آن شود، اختلاف فشار معکوس میشود و عنصر آببندی به سمت نشیمنگاه خود حرکت میکند. آببندی با فشار فعال میشود: هرچه اختلاف فشار برگشتی بیشتر باشد، عنصر سختتر به نشیمنگاه فشرده میشود. به همین دلیل است که یک مسیر نشتی کوچک، یک تکه زباله روی نشیمنگاه یا یک سطح آببندی فرسوده، تحت بار بدتر میشود نه بهتر. بنابراین، نوع شیر و مواد نشیمنگاه به اندازهی درجهبندی فشار اهمیت دارند.
رایجترین استراتژی حفاظتی، چیدمان دو شیره است: یک یقه شناور یک تا سه مفصل بالاتر از کفشک، معمولاً دو، به علاوه یک کفشک شناور در پایین رشته. اگر یکی از شیرها در حین ورود آسیب ببیند یا به دلیل زباله نتواند بنشیند، عنصر دوم همچنان ستون سیمان را نگه میدارد. رشتههای تک شیره، معمولاً یک یقه شناور با یک کفشک راهنمای ساده، در هزینه صرفهجویی میکنند اما کار را به یک سطح آببندی وابسته میکنند. برای چاههای حیاتی، لولههای جداری عمیق و هر عملیاتی که تعمیر کفشک خیس آن پرهزینه باشد، پاسخ استاندارد صنعت، افزونگی است.
قبل از اینکه رشته وارد شود، آببندی جریان برگشتی باید در سطح تأیید شود. API RP 10F و ISO 10427-2، تستهای آببندی مایع را توصیف میکنند که در آنها تجهیزات در جهت معکوس با سیال تست در یک فشار دیفرانسیل تعریف شده بارگذاری شده و برای یک دورهی مشخص نگه داشته میشوند. بسیاری از اپراتورها نسخهی ساده شدهای را در محل چاه تکرار میکنند: تجهیزات شناور متصل میشوند، لوله جداری پر میشود و فشار از بالا اعمال میشود در حالی که خدمه نشتیها را تماشا میکنند. فشار تست اعمال شده باید نشاندهندهی حداکثر اختلاف فشاری باشد که شیر در چاه با آن مواجه خواهد شد، که معمولاً تفاوت بین فشار هیدرواستاتیک دوغاب سیمان و سیال سبکتر در فضای حلقوی است.
تجهیزات شناور زمانی بهترین عملکرد را دارند که جابجایی به تمیزی انجام شود. پلاگ پایینی را قبل از سیمان رها کنید، حجمهای محاسبه شده را با نرخ برنامهریزی شده پمپ کنید و پلاگ بالایی را با فشار ضربهی بالا به اندازهی کافی برای تأیید نشستن اما به اندازهی کافی پایین برای جلوگیری از آسیب رساندن به تجهیزات، بنشانید. برای تعقیب افزایش فشار، بیش از حد جابجا نکنید: کشیدن سطح سیمان بالاتر از یقه شناور، هدف شیر را از بین میبرد. هنگامی که پلاگ مینشیند، متوقف شوید و فشار را تماشا کنید. یک فشار پایدار نشان میدهد که شیرها نگه داشتهاند؛ یک کاهش فشار مداوم به نشتی از طریق تجهیزات شناور یا پلاگها اشاره دارد.
اگر فشار پس از ضربه به جای تثبیت شدن، کاهش یافت، ابتدا تأیید کنید که کاهش ناشی از تجهیزات سطحی نیست، سپس تعیین کنید که آیا افت از طریق یقه شناور، کفشک شناور یا پلاگ است. یک کاهش فشار آهسته ممکن است توجیه کند که قبل از تلاش برای ضربهی دوم، منتظر بمانید تا سیمان استحکام ژل خود را توسعه دهد. یک کاهش فشار سریع معمولاً به معنای از دست دادن مانع است، بنابراین در حالی که طرح ترمیمی آماده میشود، ریزش سیمان را رصد کنید. ثبت فشارها، حجمها و زمانبندی، دادههای لازم را برای مهندس سیمانکاری برای تشخیص شکست و تنظیم کار بعدی فراهم میکند.
جریان برگشتی ناشی از اثر لولهی U شکل است. هنگامی که پمپاژ متوقف میشود، فشار اصطکاک از بین میرود و دوغاب سیمان سنگین باقیمانده در لوله جداری، که معمولاً ۱۵.۸ تا ۲۰ ppg است، دیگر در برابر سیال سبکتر در فضای حلقوی متعادل نیست. گرانش دوغاب را به سمت پایین میکشد و سیال حلقوی را به سمت بالا هل میدهد، بنابراین سیمان از طریق کفشک جریان مییابد مگر اینکه شیری آن را متوقف کند.
یقه شناور حاوی یک شیر یکطرفه است، معمولاً از نوع پروانهای، توپی و نشیمنگاه یا مخروطی. سیال پمپ شده به سمت پایین، عنصر آببندی را باز میکند، اما در لحظهی توقف پمپاژ و سنگینتر شدن سیال بالایی، عنصر به سمت نشیمنگاه خود فشرده میشود. آببندی حاصل، ستون سیمان را در جای خود نگه میدارد و از جریان برگشتی از طریق لوله جداری جلوگیری میکند.
لولهی U شکل، تمایل سیالات در یک سیستم U شکل، یعنی لوله جداری و فضای حلقوی، برای متعادل کردن فشار هیدرواستاتیک را توصیف میکند. در طول سیمانکاری، دوغاب چگالتر در لوله جداری میخواهد سقوط کند در حالی که سیال سبکتر فضای حلقوی بالا میآید. اصطکاک در طول پمپاژ این عدم تعادل را پنهان میکند؛ پس از توقف، عدم تعادل مستقیماً بر تجهیزات شناور عمل میکند.
شیرهای پروانهای به سرعت بسته میشوند و در تجهیزات قابل حفاری رایج هستند، اما به نشیمنگاه تمیز متکی هستند. شیرهای توپی و نشیمنگاه، زباله را بهتر تحمل میکنند و اغلب در مواردی که بار جامد بالا است ترجیح داده میشوند. شیرهای مخروطی و پیستونی، آببندی قوی را در اندازههای بزرگتر ارائه میدهند. انتخاب باید با دوغاب، خطر زباله و الزامات حفاری چاه مطابقت داشته باشد.
استاندارد صنعت، تست آببندی مایع طبق API RP 10F و ISO 10427-2 است، که در آن شیر در جهت معکوس با سیال تست در یک فشار دیفرانسیل تعریف شده بارگذاری شده و برای مدت زمان مشخصی نگه داشته میشود. خدمه در محل چاه اغلب نسخهی ساده شدهای را تکرار میکنند و قبل از ورود به چاه، فشار را بالای لوله جداری پر شده اعمال میکنند.
ابتدا تجهیزات و خطوط سطحی را برای نشتی بررسی کنید. اگر افت در چاه است، تعیین کنید که آیا کاهش آهسته است یا سریع. یک کاهش آهسته ممکن است به سیمان اجازه دهد تا استحکام ژل خود را قبل از تلاش برای ضربهی دوم به دست آورد. یک کاهش سریع نشاندهندهی از دست دادن مانع است، بنابراین برای ریزش سیمان نظارت کنید و یک طرح ترمیمی آماده کنید.
جریان برگشتی پس از توقف پمپ، یک شکست عجیب و غریب نیست؛ بلکه نتیجهی قابل پیشبینی گرانش است که بر روی یک ستون سیمان سنگین در لحظهی ناپدید شدن اصطکاک پمپ عمل میکند. تجهیزات شناور سیمانکاری برای بیحادثه کردن آن لحظه وجود دارند. شیری که به سرعت بسته میشود و تحت فشار دیفرانسیل آببندی میکند، مسیر کفشک را تمیز نگه میدارد، ضربهی پلاگ را خوانا میکند و تعادل هیدرواستاتیک را در حالی که سیمان به جامد تبدیل میشود، حفظ میکند. دستورالعمل ساده است: نوع شیری را انتخاب کنید که مناسب دوغاب و بار زباله باشد، در مواردی که عواقب شکست بالا است از پیکربندی دو شیره استفاده کنید، قبل از ورود به چاه، آببندی را با تست فشار دیفرانسیل تأیید کنید و کار را طبق برنامه جابجا کنید. اگر در حال طراحی یک کار سیمانکاری هستید یا مشخصات تجهیزات را بررسی میکنید، با مهندسان کاربردی ما با اندازهی لوله جداری، طراحی دوغاب و دادههای چاه خود تماس بگیرید. ما به شما کمک خواهیم کرد تا تجهیزات شناور با درجهبندی و پیکربندی مناسب برای نگه داشتن ستون در هر بار توقف پمپها را انتخاب کنید.
تجهیزات شناور سیمانکاری اولین مانع در چاه در برابر جریان برگشتی پس از توقف پمپ است. هنگامی که واحد سیمانکاری متوقف میشود، ستون دوغاب باقیمانده در داخل لوله جداری، چگالتر از سیال در فضای حلقوی است و اثر لولهی U شکل سعی میکند آن دوغاب سنگین را به سمت بالای لوله هل دهد. کفشکهای شناور، یقه شناور و شیرهای شناور در لحظهی معکوس شدن فشار به طور خودکار بسته میشوند و سیمان را در جای خود نگه میدارند تا زمانی که از حالت مایع به جامد تبدیل شود. این مقاله توضیح میدهد که چگونه جریان برگشتی پس از توقف ایجاد میشود، چرا کنترل آن تعیینکنندهی تمیز ماندن مسیر کفشک و قابل اعتماد بودن ضربهی پلاگ است، و چگونه طراحی شیر، پیکربندیهای دو شیره و تست فشار سطحی از این کنترل پشتیبانی میکنند. بررسیهای عملی میدانی برای فشاری که نگه داشته نمیشود، گنجانده شده است. برای مهندسان حفاری و سیمانکاری، درک این مکانیزمها، یک کار سیمانکاری اولیه روتین را از یک تزریق ترمیمی پرهزینه جدا میکند. اعمال مداوم این اصول در سراسر یک برنامه حفاری، کفشکهای خیس و تزریقهای ترمیمی را از گزارش عصرانه دور نگه میدارد.
جریان برگشتی، که به آن جریان معکوس یا لولهی U شکل نیز گفته میشود، حرکت سیال به سمت بالای لوله جداری بلافاصله پس از توقف پمپهای سیمانکاری است. در طول جابجایی، فشار پمپ به علاوه فشار هیدرواستاتیک داخل لوله جداری، فشار هیدرواستاتیک در فضای حلقوی به علاوه افت اصطکاک در اطراف رشته را متعادل میکند. لحظهای که پمپاژ متوقف میشود، عبارت اصطکاک از این تعادل حذف میشود. آنچه باقی میماند، اختلاف چگالی است: دوغاب سیمان در لوله جداری، که معمولاً برای یک سیستم کلاس G، ۱۵.۸ ppg و برای مخلوطهای وزنی تا ۱۷ تا ۲۰ ppg است، سنگینتر از گل و اسپیسر در فضای حلقوی است. گرانش دوغاب را به سمت پایین لوله جداری میکشد و سیال سبکتر فضای حلقوی را به سمت بالا هل میدهد و این گردش، اثر لولهی U شکل است.
اگر هیچ چیزی مانع حرکت نشود، دوغاب از زیر یقه شناور میریزد و مسیر کفشک را آلوده میکند، که فاصلهی لوله جداری زیر تجهیزات شناور است که باید با سیمان خوب پر شود. ستون سیمان کوتاه میشود، حجم پر شدن برنامهریزی شده از دست میرود، و پلاگهای برف روب، که باید در فشار ضربهی محاسبه شده روی یقه شناور بنشینند، ممکن است زودتر بنشینند یا هیچ نشانهی قابل اعتمادی از فشار ندهند. در چاههای دارای مناطق گازی، سطح سیال در حال سقوط، فشار هیدرواستاتیک را در سازند کاهش میدهد و باعث ورود گاز به فضای حلقوی میشود در حالی که سیمان هنوز قادر به جریان است.
این سناریویی است که شیر یکطرفه برای جلوگیری از آن طراحی شده است. یک شیر پروانهای، یک درب دایرهای را به سمت یک نشیمنگاه میبندد؛ یک شیر توپی و نشیمنگاه، یک توپ را در یک حفرهی مخروطی قرار میدهد؛ یک شیر مخروطی یا پیستونی، یک سوپاپ را به جلو هل میدهد. همهی آنها فیزیک یکسانی دارند: سیال پمپ شده به سمت پایین، عنصر آببندی را باز نگه میدارد و در لحظهی معکوس شدن جهت جریان، سیال برگشتی خود، عنصر را به سمت نشیمنگاه خود هل میدهد. تنها یک اختلاف فشار برگشتی کوچک برای ایجاد آببندی لازم است و از آن به بعد، شیر، عدم تعادل هیدرواستاتیک کامل بالای خود را نگه میدارد. به همین دلیل است که درجهبندی فشار دیفرانسیل تجهیزات، که معمولاً ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ psi و در طرحهای HPHT تا ۱۵۰۰۰ psi است، باید از حداکثر بار لولهی U شکل که چاه میتواند ایجاد کند، بیشتر باشد و چرا نشیمنگاه باید در برابر جامدات و ذرات حمل شده توسط دوغاب مقاومت کند.
هر بشکه سیمانی که پس از توقف به عقب میریزد، باید جایگزین شود و هر فوت از مسیر کفشک آلوده شده، باید حفاری شود یا تزریق شود. بنابراین، جریان برگشتی به سه چیزی که یک کار سیمانکاری اولیه بر اساس آنها قضاوت میشود، حمله میکند: جداسازی منطقهای، یکپارچگی کفشک و قابلیت اطمینان نشانههای فشار که خدمه به آنها متکی هستند. هنگامی که تجهیزات شناور قادر به نگه داشتن نیستند، علائم به ترتیب قابل پیشبینی ظاهر میشوند. بازگشتهای سطحی کند میشوند و کمتر از حجم محاسبه شده متوقف میشوند، فشار ضربهی پلاگ به جای ثابت ماندن، کاهش مییابد و سیمان بعداً در طول حفاری در بالای یقه شناور یافت میشود که اثبات میکند ستون در حالی که دوغاب هنوز مایع بوده، به عقب برگشته است.
اپراتورهایی که یک کفشک خیس یا یک ضربهی ناموفق را تجربه کردهاند، هزینهی آن را میدانند. یک تزریق ترمیمی به یک واحد سیمانکاری دیگر، یک روز دکل دیگر و اغلب یک بار حفاری دیگر نیاز دارد و همچنان به جای یک مهر و موم بکر در کفشک، یک تعمیر باقی میگذارد. در چاههای گازی، ریسکها بالاتر است، زیرا یک بازگشت کنترل نشده، فشار هیدرواستاتیک را زیر فشار حفرهی سازندهای در معرض قرار گرفته کاهش میدهد و جریان گاز حلقوی میتواند قبل از اینکه سیمان استحکام ژل خود را توسعه دهد، شروع شود. بنابراین، برنامههای سیمانکاری شایسته، کنترل جریان برگشتی را به عنوان یک الزام طراحی در نظر میگیرند، نه یک فرض. محاسبات ساده است: یک کفشک خیس میتواند بیشتر از کل سفارش تجهیزات شناور برای یک کمپین چند چاهی هزینه داشته باشد.
یک سیستم شیر که به درستی انتخاب و تأیید شده است، چهار مزیت را ارائه میدهد که از کار و بودجه محافظت میکند:
هیچ یک از این مزایا به فناوری عجیب و غریب نیاز ندارد. آنها از تطابق نوع شیر، تعداد شیرها و درجهبندی فشار با چاه حاصل میشوند و سپس با یک تست فشار دیفرانسیل قبل از ورود تجهیزات به چاه، آببندی را اثبات میکنند. این توالی ارزان است؛ شکستی که از آن جلوگیری میکند، ارزان نیست.
کنترل جریان برگشتی یک زنجیرهی رویداد است: شیر باید بسته شود، آببندی باید اختلاف فشار را نگه دارد و خدمه باید بتوانند هر دو را از سطح تأیید کنند. پنج نکتهی زیر، انتخابهای طراحی و شیوههای میدانی را که این زنجیره را قابل اعتماد میسازند، پوشش میدهند.
بسته شدن در لحظهی توقف پمپها خودکار است. به محض اینکه سیال بالای شیر، سنگینتر از سیال زیر آن شود، اختلاف فشار معکوس میشود و عنصر آببندی به سمت نشیمنگاه خود حرکت میکند. آببندی با فشار فعال میشود: هرچه اختلاف فشار برگشتی بیشتر باشد، عنصر سختتر به نشیمنگاه فشرده میشود. به همین دلیل است که یک مسیر نشتی کوچک، یک تکه زباله روی نشیمنگاه یا یک سطح آببندی فرسوده، تحت بار بدتر میشود نه بهتر. بنابراین، نوع شیر و مواد نشیمنگاه به اندازهی درجهبندی فشار اهمیت دارند.
رایجترین استراتژی حفاظتی، چیدمان دو شیره است: یک یقه شناور یک تا سه مفصل بالاتر از کفشک، معمولاً دو، به علاوه یک کفشک شناور در پایین رشته. اگر یکی از شیرها در حین ورود آسیب ببیند یا به دلیل زباله نتواند بنشیند، عنصر دوم همچنان ستون سیمان را نگه میدارد. رشتههای تک شیره، معمولاً یک یقه شناور با یک کفشک راهنمای ساده، در هزینه صرفهجویی میکنند اما کار را به یک سطح آببندی وابسته میکنند. برای چاههای حیاتی، لولههای جداری عمیق و هر عملیاتی که تعمیر کفشک خیس آن پرهزینه باشد، پاسخ استاندارد صنعت، افزونگی است.
قبل از اینکه رشته وارد شود، آببندی جریان برگشتی باید در سطح تأیید شود. API RP 10F و ISO 10427-2، تستهای آببندی مایع را توصیف میکنند که در آنها تجهیزات در جهت معکوس با سیال تست در یک فشار دیفرانسیل تعریف شده بارگذاری شده و برای یک دورهی مشخص نگه داشته میشوند. بسیاری از اپراتورها نسخهی ساده شدهای را در محل چاه تکرار میکنند: تجهیزات شناور متصل میشوند، لوله جداری پر میشود و فشار از بالا اعمال میشود در حالی که خدمه نشتیها را تماشا میکنند. فشار تست اعمال شده باید نشاندهندهی حداکثر اختلاف فشاری باشد که شیر در چاه با آن مواجه خواهد شد، که معمولاً تفاوت بین فشار هیدرواستاتیک دوغاب سیمان و سیال سبکتر در فضای حلقوی است.
تجهیزات شناور زمانی بهترین عملکرد را دارند که جابجایی به تمیزی انجام شود. پلاگ پایینی را قبل از سیمان رها کنید، حجمهای محاسبه شده را با نرخ برنامهریزی شده پمپ کنید و پلاگ بالایی را با فشار ضربهی بالا به اندازهی کافی برای تأیید نشستن اما به اندازهی کافی پایین برای جلوگیری از آسیب رساندن به تجهیزات، بنشانید. برای تعقیب افزایش فشار، بیش از حد جابجا نکنید: کشیدن سطح سیمان بالاتر از یقه شناور، هدف شیر را از بین میبرد. هنگامی که پلاگ مینشیند، متوقف شوید و فشار را تماشا کنید. یک فشار پایدار نشان میدهد که شیرها نگه داشتهاند؛ یک کاهش فشار مداوم به نشتی از طریق تجهیزات شناور یا پلاگها اشاره دارد.
اگر فشار پس از ضربه به جای تثبیت شدن، کاهش یافت، ابتدا تأیید کنید که کاهش ناشی از تجهیزات سطحی نیست، سپس تعیین کنید که آیا افت از طریق یقه شناور، کفشک شناور یا پلاگ است. یک کاهش فشار آهسته ممکن است توجیه کند که قبل از تلاش برای ضربهی دوم، منتظر بمانید تا سیمان استحکام ژل خود را توسعه دهد. یک کاهش فشار سریع معمولاً به معنای از دست دادن مانع است، بنابراین در حالی که طرح ترمیمی آماده میشود، ریزش سیمان را رصد کنید. ثبت فشارها، حجمها و زمانبندی، دادههای لازم را برای مهندس سیمانکاری برای تشخیص شکست و تنظیم کار بعدی فراهم میکند.
جریان برگشتی ناشی از اثر لولهی U شکل است. هنگامی که پمپاژ متوقف میشود، فشار اصطکاک از بین میرود و دوغاب سیمان سنگین باقیمانده در لوله جداری، که معمولاً ۱۵.۸ تا ۲۰ ppg است، دیگر در برابر سیال سبکتر در فضای حلقوی متعادل نیست. گرانش دوغاب را به سمت پایین میکشد و سیال حلقوی را به سمت بالا هل میدهد، بنابراین سیمان از طریق کفشک جریان مییابد مگر اینکه شیری آن را متوقف کند.
یقه شناور حاوی یک شیر یکطرفه است، معمولاً از نوع پروانهای، توپی و نشیمنگاه یا مخروطی. سیال پمپ شده به سمت پایین، عنصر آببندی را باز میکند، اما در لحظهی توقف پمپاژ و سنگینتر شدن سیال بالایی، عنصر به سمت نشیمنگاه خود فشرده میشود. آببندی حاصل، ستون سیمان را در جای خود نگه میدارد و از جریان برگشتی از طریق لوله جداری جلوگیری میکند.
لولهی U شکل، تمایل سیالات در یک سیستم U شکل، یعنی لوله جداری و فضای حلقوی، برای متعادل کردن فشار هیدرواستاتیک را توصیف میکند. در طول سیمانکاری، دوغاب چگالتر در لوله جداری میخواهد سقوط کند در حالی که سیال سبکتر فضای حلقوی بالا میآید. اصطکاک در طول پمپاژ این عدم تعادل را پنهان میکند؛ پس از توقف، عدم تعادل مستقیماً بر تجهیزات شناور عمل میکند.
شیرهای پروانهای به سرعت بسته میشوند و در تجهیزات قابل حفاری رایج هستند، اما به نشیمنگاه تمیز متکی هستند. شیرهای توپی و نشیمنگاه، زباله را بهتر تحمل میکنند و اغلب در مواردی که بار جامد بالا است ترجیح داده میشوند. شیرهای مخروطی و پیستونی، آببندی قوی را در اندازههای بزرگتر ارائه میدهند. انتخاب باید با دوغاب، خطر زباله و الزامات حفاری چاه مطابقت داشته باشد.
استاندارد صنعت، تست آببندی مایع طبق API RP 10F و ISO 10427-2 است، که در آن شیر در جهت معکوس با سیال تست در یک فشار دیفرانسیل تعریف شده بارگذاری شده و برای مدت زمان مشخصی نگه داشته میشود. خدمه در محل چاه اغلب نسخهی ساده شدهای را تکرار میکنند و قبل از ورود به چاه، فشار را بالای لوله جداری پر شده اعمال میکنند.
ابتدا تجهیزات و خطوط سطحی را برای نشتی بررسی کنید. اگر افت در چاه است، تعیین کنید که آیا کاهش آهسته است یا سریع. یک کاهش آهسته ممکن است به سیمان اجازه دهد تا استحکام ژل خود را قبل از تلاش برای ضربهی دوم به دست آورد. یک کاهش سریع نشاندهندهی از دست دادن مانع است، بنابراین برای ریزش سیمان نظارت کنید و یک طرح ترمیمی آماده کنید.
جریان برگشتی پس از توقف پمپ، یک شکست عجیب و غریب نیست؛ بلکه نتیجهی قابل پیشبینی گرانش است که بر روی یک ستون سیمان سنگین در لحظهی ناپدید شدن اصطکاک پمپ عمل میکند. تجهیزات شناور سیمانکاری برای بیحادثه کردن آن لحظه وجود دارند. شیری که به سرعت بسته میشود و تحت فشار دیفرانسیل آببندی میکند، مسیر کفشک را تمیز نگه میدارد، ضربهی پلاگ را خوانا میکند و تعادل هیدرواستاتیک را در حالی که سیمان به جامد تبدیل میشود، حفظ میکند. دستورالعمل ساده است: نوع شیری را انتخاب کنید که مناسب دوغاب و بار زباله باشد، در مواردی که عواقب شکست بالا است از پیکربندی دو شیره استفاده کنید، قبل از ورود به چاه، آببندی را با تست فشار دیفرانسیل تأیید کنید و کار را طبق برنامه جابجا کنید. اگر در حال طراحی یک کار سیمانکاری هستید یا مشخصات تجهیزات را بررسی میکنید، با مهندسان کاربردی ما با اندازهی لوله جداری، طراحی دوغاب و دادههای چاه خود تماس بگیرید. ما به شما کمک خواهیم کرد تا تجهیزات شناور با درجهبندی و پیکربندی مناسب برای نگه داشتن ستون در هر بار توقف پمپها را انتخاب کنید.